ลูกไม้หล่น … ไกล “ต้น”
สวัสดีครับผมถูกขอให้มาเล่ามุมมองประสบการณ์เลี้ยงลูกชายและลูกสาว ซึ่งตอนนี้อยู่ในวัยที่กำลังสร้างชีวิตเป็นของตัวเองแล้วจึงอาจจะมีแง่มุมที่เป็นประโยชน์กับพ่อแม่รุ่นใหม่ๆ ได้ไม่มากก็น้อยครับ ครั้งหนึ่งเมื่อตอนลูกชายของผมอยู่ ป.3มีคุณพ่อที่ลูกเรียนร่วมห้องเดียวกัน ซึ่งเป็นผู้ร่วมเส้นทางการศึกษาวอลดอร์ฟด้วยกันมาเขาเห็นลูกตัวเองมีความสุขกับโรงเรียนที่ไม่มีการบ้าน ไม่มีสอบแต่ยังอ่านหนังสือไม่ออกเลยถามผมแบบแอบกังวลอยู่ว่า“เห็นลูกมีความสุขกับการมาโรงเรียนทุกวันแต่ถามหน่อยว่าลูกชายแกเรียนไปอย่างนี้แล้วจะสอบเข้าเรียนที่จุฬาฯ ได้มั้ย” ผมคิดอยู่พักหนึ่งเพราะเราทั้งคู่ก็เป็นรุ่นแรกไม่มีรุ่นพี่ให้เห็นเป็นตัวอย่างเลย ผมจึงตอบไปตามความเข้าใจว่า“ไม่รู้เหมือนกันนะครับแต่เห็นเขาว่ากันว่าเด็กที่เรียนแบบนี้เขาจะรู้จักตัวเอง และเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้ถ้าวันหนึ่งลูกชายของพี่จบ ม.6แล้วเขาอยากไปเรียนต่างประเทศ ในที่ที่เขาคิดว่าจะเติมฝันเขาได้มากกว่าแต่พ่อเขารู้จักแค่จุฬาฯ จะทำยังไงครับ” เราคุยกันแบบขำ ๆ ในวันนั้น และท้ายที่สุดเด็กคนนั้นเมื่อจบ ม.6 ก็ได้ไปเรียนต่อที่เนเธอร์แลนด์…
